Ευλογημένο μου τέκνον, ο Θεός της αγάπης μαζί σου. Υπόμεινον τα πάντα, διότι εκ πάντων πρόκειται να κομίσης ωφέλειαν. Σε αγαπά ο Χριστός μας, δια τούτο και σε επισκέπτεται τόσον πολύ και συνεχώς. Αν δεν σε ηγάπα, θα σε εγκατέλειπε και θα εχάνεσο, ενώ τώρα ζης και αγωνίζεσαι. Άσχετα αν υποφέρης πρόσχαιρα, συ τα αιώνια σκέψου και μελέτα, και αυτά θα σε ανακουφίζουν και θα σε δροσίζουν εις το καύμα της σκληράς δοκιμασίας. Περνάς το καμίνι, που λαμπικάρει τας ψυχάς που έχουν αφιερωθή. Λοιπόν θάρσει και χαίρε, ότι δι’ αυτού θα καθαρισθή η ψυχή σου, όπως δέξηται τον αγνότατον Κύριον. Ταπεινώσου και αγάπα τους πάντας δι’ αγάπην Χριστού και ούτω σώζεσαι.
Σε αφήνω εις την ειρήνην και την αγάπην του Θεού.
Με αγάπην πατρός.
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
You say that your brother was hungry, thirsty, and so on when he was sick, and he blasphemed. You also said that your brother was committing a mortal sin.
God, though, Who is very compassionate, wanted to bring him to a realization of his guilt so that he would repent, so He gave him this illness out of paternal love as a spiritual medication to cure his soul of its illness. If you had looked after your brother and offered him every bodily comfort, what pains would he have suffered for God to see and have pity on him? You should realize that the more he was tormented, the more his penalty was lightened!
God gave him the illness and allowed the brethren to neglect their duty towards him so that his conscience would make him feel remorse and repent. He is like a patient who is given medicine by a doctor, but lacks the necessary patience. Thus, he curses and grumbles at the doctor, which only leads to his own demise.
Elder Ephraim of Arizona
Πόσον ζημιώνεται ο άνθρωπος, όταν δεν σκέπτεται πως παιδεύεται ως τέκνον Θεού και έχει λησμοσύνην της υιότητος! Απόλυτον καθήκον και απαραίτητον επιβάλλει η αγάπη των γνησίων γονέων, να ασκήσουν επί των ιδίων τέκνων την παιδείαν.
Εφ’ όσον λοιπόν ο Θεός είναι πατέρας μας, παιδεύει τα ίδιά Του τέκνα προς παιδαγωγικήν μόρφωσιν, ίνα μεταλάβουν της αγιότητος Αυτού. «Υιέ μου μη ολιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδέ εκλύου υπ’ αυτού ελεγχόμενος» ( Παροιμίαι 3,11 ).
Η λησμοσύνη λοιπόν των Χριστιανών επί του ιδίου αυτών Πατρός, του Θεού, είναι μέγα κακόν, διότι, όταν η πατρική ράβδος τους κτυπήση ( πόνος, θλίψεις, πειρασμοί, κ.λ.π. ), απελπίζονται, τους κυριεύουν μύριοι λογισμοί και η παιδεία των γίνεται λίαν επίμοχθος χωρίς καμμίαν παράκλησιν.
Πόσον ωραία, μας λέγει ο Απόστολος Παύλος: « Εκλέλησθε, λέγει, της παρακλήσεως, ήτις υμίν ως υιοίς διαλέγεται» ( Εβρ. 12,5 ), ελησμονήσαμεν, λέγει, την παρήγορον συμβουλήν, ότι ως παιδιά Του ο Θεός διαλέγεται προς ημάς. Είναι αναπόφευκτος η παιδεία Κυρίου προς τα ίδιά Του παιδιά, τα οποία Αυτός γνωρίζει.
Ο Θεός δεν χαρίζει, ο Θεός υπό νοσηράς αγάπης-την οποίαν πολλοί ανόητοι γονείς ασκούν επί των ιδίων των τέκνων και η οποία νοσηρά αγάπη κατόπιν θα επιφέρη εις τα αγαπώμενα την καταστροφήν των και την αιώνιον κόλασίν των-δεν κλέπτεται, ως απαθής και άγιος, ούτως ώστε, δια να μη λυπήση τα αγαπώμενα τέκνα Του, να παραβλέψη τας παρεκτροπάς των και την αμορφωσύνην των. Όχι μύρια όχι! Είναι Θεός έχων γνησίαν αγάπην προς τα παιδιά Του, θα τα παιδεύση, θα τα νουθετήση, θα δεσμεύση την ελευθερίαν των και θα τα επιπλήξη κατά διαφόρους τρόπους, δια να μορφώση τους κακούς χαρακτήρας προς τους ιδίους Του αγίους χαρακτήρας προς δόξαν και έπαινον εν Χριστώ Ιησού.
Και ο Χριστός, όταν ήτο επί της γης, Τέκνον ηγαπημένον του Πατρός, εξησκήθη εις την παιδείαν Κυρίου, όχι, ότι είχε χρείαν ο αναμάρτητος Θεός, αλλά προς σωτηρίαν του ανθρώπου και προς ημετέραν νουθεσίαν και παράδειγμα, ίνα ακολουθήσωμεν τοις ίχνεσιν Αυτού, « ει δυνατόν εστι παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο, ουχ ως εγώ θέλω, αλλ’ ως Συ, γενηθήτω το θέλημά Σου» ( Ματθ. 26,39 ).
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
Concerning your question, whether or not your heartfelt sorrow and mourning are beneficial, I tell you that they are very beneficial, for they hold you back from sin, especially from the attachment and pleasure of the world, which are alien to God. Yes, but even here discernment is necessary, that sorrow and mourning are not done inordinately, for then they become harmful. Behold a sign: when you mourn reflecting on your old sins and the mourning becomes inordinate, it ends up in despair; and then you regard God as a merciless punisher, which is absurd. For He disciplines as a Father, and this is how the Christians understands it when he does not mourn inordinately. This is why discernment is most important, for it delivers us from excesses and deficiencies.
When despair overcomes you, think about something else: If God commanded men to forgive the faults of their fellow men seventy times seven each day, how much more will an infinitely compassionate God forgive? Who has ever repented and not been saved? Who has ever said, “I have sinned” and was not forgiven? Who has fallen and sought help and was not raised up? Who has wept and was not comforted by God? “If you then,” says the Lord, “being evil, know how to give good gifts to your children, how much more will your Father who is in heaven give good things to those who ask Him?” (Mt. 7:11 ).
Our heavenly Father disciplines us, not to make us despair, but rather to make us repent and correct ourselves. When we misunderstand the meaning of discipline, we end up in despair. Under the sway of such an influence, it is impossible for the soul to be consoled. But when we retain a healthy understanding of the meaning of discipline and afflictions, much divine comfort follows. Behold, my child, under what circumstances mourning and grief are beneficial.
Elder Ephraim of Arizona
Όστις φυλάττει τα όσα νουθετεί ο πνευματικός πατήρ, έχει την ευχήν του, όστις δεν φυλάττει τα όσα νουθετείται, δεν έχει την ευχήν του Γέροντα ούτε εδώ ούτε εις τον άλλον κόσμον. Όστις καταφρονεί όσα παραγγέλλεται, όστις δεν θεωρεί ωσάν νόμον τα όσα νουθετείται και δεν προσπαθεί να τα εφαρμόση καταφρονώντάς τα, πρέπει να γνωρίζη ότι κόλασις θα επέλθη…!
Φοβήσου, τέκνον, τον δίκαιον Κριτήν και πειθάρχησε εις ό,τι σε νουθετεί ο πνευματικός σου πατήρ, διότι ο Γέροντας θέλει την σωτηρίαν της ψυχής σου, ενώ ο διάβολος με τον εγωϊσμόν και την ανυπακοήν θέλει να σε κάμνη ιδικόν του.
Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης
The Christian struggle is glorious, for the prize is not something ephemeral, but it is eternal glory up in heaven! Blessed is he who is wise in God, for no account will be demanded from him, and he will not find himself in a difficult position when God calls him to give an account for his time on earth. We waste time with no regret. When we leave this world, we shall realize the damage we have suffered by letting time escape from us. The days are passing with no reckoning. Realizing this saves us, even if it is only during the final days of our life.
Elder Ephraim of Arizona
Δύνασαι να απαριθμήσης την ευσπλαχνίαν του Θεού; Τα αμαρτήματα του χειροτέρου ανθρώπου εμπρός εις την ευσπλαχνίαν του Θεού είναι ως μία «φούχτα αμμούδα» μέσα εις τον ωκεανόν, δεν υπάρχει αμαρτία νικώσα την ευσπλαχνία του Θεού.
Ο Θεός εικονίζεται ωσάν την μητέρα μας, δύναται να νικήση αμαρτία τέκνου την αγάπην της μητρός; Εάν μία μητέρα φιλή τόσον το παιδί της, πόσον απείρως φιλεί ημάς ο Θεός, ο Οποίος εναργώς το απέδειξε, σταυρωθείς επί Σταυρού; Ο Απόστολος Πέτρος τρις ηρνήθη τον Κύριον και η μετάνοια τον ανεκάλεσε.
Ο μέγας διώκτης των χριστιανών, ο Απόστολος Παύλος, δια της μετανοίας κατεστάθη κορυφαίος. Πόρνας, ληστάς, τελώνας και άλλους μυρίους ενόχους, η μετάνοια τους εξαγιάζει. Δια τούτο απόβαλε την στενοχωρίαν σου και τον έλεγχον της συνειδήσεως. Γενού εύελπις, λάβε θάρρος, και δίωκε κάθε λογισμόν απελπισίας.
Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης
Ignorance, my child, is known as the soul’s death. Ignorance does not enlighten a sick person; it does not say to him: “Your illness is the will of God, and you ought to pass through it with patience and thankfulness, so that you will not become a transgressor before God with your impatience!” To the enlightened Christian, however, knowledge of God’s will not only makes him bear everything with thankfulness, but also helps him acquire a strong spiritual constitution and at the same time obtain the refreshment of consolation. He reflects: “By undergoing these pains and afflictions I am doing God’s will, and this will bring about the forgiveness of my previous offences. By paying here the debt of my sentence, I shall receive my freedom there in the life to come, where I shall live eternally—whereas here, no matter how much suffering I may undergo, it is temporary and short-lived”. So my child, we need patience so as not to be condemned with the unrepentant world.
Regardless of what might happen to us, through patience everything is put aright, and the inner man will find peace, bearing patiently what God has allowed. Bear your cross, and I shall bear mine, as we follow the heavenly Bridegroom, Christ, Who for us ungrateful sinners bore a Cross of disgrace. What do we bear that is equal in worth to such good things that we enjoy from God? If I were to enumerate the blessings of God and the ingratitude of man, I think my mind would stop; for how can the finite mind comprehend the infinite benefactions of God towards man?
Elder Ephraim of Arizona
May the God of patience and consolation (Rom. 15:5 ) grant you patience and His caress of consolation to strengthen you to continue the struggle. My child, do not look only at the present pains, but raise your eyes “as one weaned from his mother” (Ps. 130:3 ) and behold: “The sufferings of this present time are not worthy to be compared with the glory which shall be revealed in us,” (Rom. 8:18 ), who long for the manifestation of our Christ. Do not measure only the pains, but philosophically consider the reward, for isn’t God just? God deprived you of the comfort of having healthy feet in order to count you worthy to celebrate the great resurrection of your soul “with a joyful step” (Paschal Canon, Ode Five ) there in the Jerusalem on high. Yes, indeed, all of Scripture proclaims this. My child, walk in Christ bearing in mind the eternal joy to come. Do not grow weary of contending; do not imagine that you are beating the air, for truly there is a fight going on as there was with Job. He patiently bore a martyrdom of a variety of pains, and his wife pushed him towards eternal death through her evil advice; whereas you are being advised through these pains to obtain eternal life. He sat on a dung heap, was covered with sores, and was ridiculed as a sinner, but you rest at home upon a bed and are considered to be a virtuous Christian. Do you see how inferior we are? Therefore, endure patiently and thank God Who gave you such a gift, so that He might make you, as a grateful servant, a heir of His boundless kingdom! Amen; so be it.
Elder Ephraim of Arizona
Άγγελος Θεού, παιδί μου, να σε παρακολουθή και να σου δείχνη τον δρόμον του Θεού και της σωτηρίας σου. Αμήν, γένοιτο. Εύχομαι ο Θεός να σου δίδη την υγεία της ψυχής σου, διότι αύτη είναι χάρισμα υιοθεσίας, που το λαμβάνουν εκείναι αι ψυχαί, όπου ολοκληρωτικώς έχουν δοθή εις την λατρείαν και αγάπην του Θεού. Ο κόσμος την νεότητα την έλκει μαγνητοειδώς. Πολλήν δύναμιν έχουν τα του κόσμου εις την νεοφώτιστον ψυχήν, που τώρα ήρχισε να βλέπη τον προσανατολισμόν της και τον σκοπόν της ζωής και το καθήκον που την καλεί. «Η (αγάπη) φιλία του κόσμου, έχθρα του Θεού εστιν. Ος αν ουν βουληθή φίλος είναι του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται» (Ιακ. 4,4). Ο Θεός τας απολαύσεις τας έχει αποταμιεύσει εις την αιωνιότητα, καθ’ ότι και Αυτός και η ψυχή μας είναι αιώνιος. Δεν έχουν ουδεμίαν σύγκρισιν αι ηδοναί του κόσμου με τας αγίας και αγνάς ηδονάς του Θεού. Αι ηδοναί του κόσμου αποκτώνται με κόπους και έξοδα και μετά την ολιγόστιγμον απόλαυσιν ακολουθούν ποικίλαι συνέπειαι, οπότε καταχρηστικώς λέγονται ηδοναί. Αι του Θεού όμως δεν έχουν τοιαύτας συνεπείας, διότι αι πνευματικαί ηδοναί κάτω εις την γην είναι απαρχή δια μίαν αιώνιον σειράν απολαύσεων και ηδονών εις την βασιλείαν του Θεού. Ενώ αντιθέτως ο φθαρείς εις τας του κόσμου απολαύσεις, υποχρεώνεται να υποστή μίαν αιώνιον καταδίκην με τον αρχικόν υποκινητήν της διαφθοράς, τον διάβολον. Ο χρόνος της ζωής μας, παιδί μου, μας εδόθη ως χρήμα, δια να εμπορευθώμεν ο καθείς την σωτηρίαν του και αναλόγως του εμπορίου, που θα πραγματευθώμεν ή θα πλουτίσωμεν ή θα πτωχεύσωμεν. Εάν το χρήμα του χρόνου το εκμεταλλευθώμεν εις το εμπόριον της αυξήσεως του πνευματικού πλούτου, όντως εσόμεθα έμπειροι έμποροι και θα ακούσωμεν της μακαρίας φωνής: «Ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ! Επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου»(Ματθ.25,23). Μετά το πέρας της ζωής μας, από τον καθένα μας θα ζητηθή ακριβής λογαριασμός, πως και που εξοδεύθη το χρήμα του χρόνου, και αλλοίμονον αν το εσκορπίσαμεν εις κινηματογράφους, εις διασκεδάσεις, εις διαφθοράς, εις μάταια όνειρα, εις απολαύσεις σαρκικάς. Τότε ποία απολογία θα ημπορέση η δεμένη μας γλώσσα να προφέρη, ή πως θα δυνηθή να άρη τα όμματα να ιδή τον Χριστόν μας, όταν Εκείνος απαριθμήση τας απείρους ευεργεσίας, τας οποίας η άπειρος αγάπη Του υπερεκένωσεν εις ημάς; Τώρα που έχομεν καιρόν, τώρα όπου το χρήμα δεν εξοδεύθη όλον και το έχομεν εις την διάθεσίν μας, ας σκεφθώμεν συνετά και τον αλήτην κόσμον, που ζητεί να μας το κλέψη, ας τον απωθήσωμεν ως βρωμερόν τεθνηκότα κύνα και ας δράμωμεν να αγοράσωμεν με το χρήμα έργα πολύτιμα, τα οποία όταν τα δοκιμάση το πυρ, θα ευρεθούν λαμπρότατα, άξια δώρα εις τον Άγιον Θεόν μας, πρέποντα να τεθούν προς διακόσμησιν εις την αγίαν Ιερουσαλήμ του Ουρανού. Όχι άχυρα να αγοράσωμεν, δηλαδή έργα σκότους και κολάσεως άξια, διότι συν αυτοίς και ημείς θα συγκατέλθωμεν εις το αιώνιον πυρ της κολάσεως, όπου η μάζα των καταχραστών των του Θεού δωρεών θα απολαμβάνουν ό,τι έσπειραν!
Συ δε σπείρε έργα καλά μετά δακρύων και θα θερίσης εν καιρώ επισκοπής δράγματα απολαύσεως αιωνίου ζωής!
Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης
